♫ Twiet twiet twiet twiet twiet twiet ♫

Niet-twitteraars vinden het maar maf, dat verschijnsel Twitter. “Wat boeit mij dat nou dat iemand een slok koffie neemt?”, vragen ze me dan. “Nou ja, mij ook niet”, is mijn antwoord, maar je deelt ook andere dingen met elkaar. En ach, zo erg vind ik die slok tussendoor dan niet. Wel prettig eigenlijk, want als alles even boeiend en belangwekkend was, zou ik er horendol van worden. Zo snel trekken de tweets soms voorbij.

Het schrijven in die kleine blokjes, maximaal 140 tekens per bericht, valt mij niet mee. Ik ben graag lang van stof, en dat is absoluut onmogelijk, tenzij je van een escaperoute gebruik maakt voor lange tweets. Voor niet-twitteraars: tweets zijn die berichtjes van maximaal 140 tekens. Ik vind het dan ook, als ik in de juiste bui ben, een prima oefening om kort te schrijven.

Dat is nuttig voor mijn werk als schrijver. Maar ook op andere manieren is twitter fijn voor mijn werk en het werk van anderen. Zo vond ik ooit iemand die me kon helpen met de achtergrondinformatie voor een artikel. En omgekeerd kon ik mijn ervaring weer delen met iemand die er voor haar werk iets aan had. Mijn blogs, ook werk immers, deel ik met mijn volgers op twitter. Verwar deze vooral niet met volgelingen. Volgers zijn vaak verre van volgzaam.

En soms ben ik dan net zo alledaags als de koffiesippende twitteraar, al heb ik de meeste mensen met wie ik contact heb nog nooit in levende lijve ontmoet. Eigenlijk is dat best mooi, want ondanks de vage virtuele wereld waarin we ons bewegen, heb ik wel degelijk soms diepgaande uitwisselingen met anderen. In een paar woorden, meteen kernachtig, to the point. Dat verheldert, het steunt, het is warm. En regelmatig voelt het alsof ik in een slaapzaal vol bekenden mijn hoofd op het kussen neerleg, als ik van alle kanten ‘hoor’ “welterusten”.

Eigenlijk is twitter het hoekje met de koffiemachine op kantoor geworden, plus de spreekkamer en de kantine. En dan even, aan het einde van de dag, is het zelfs een beetje thuis.

2 Comments

  • Elske

    Hyves, linkedin en facebook, ik heb het, maar na een week twitteren heb ik mijn twitteraccount verwijderd, vond de tweets niet echt de moeite waard. Daarna 2 dagen afkicken van de twitterverslaving, toch de neiging van alles en nog wat het digitale heelal in te sturen. Lees liever een log en ook zonder tweets ben ik er nog. 🙂

    03 Aug 2010 03:08 pm
    Reply
  • Ita van Dijk

    Ik vind ook dat je zoiets alleen moet doen als je het leuk vindt, als het bij je past. Het is bepaald geen must.

    04 Aug 2010 08:08 pm
    Reply

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email