14 februari 2013

Ieder mens heeft er recht op dat iemand van hem of haar houdt. Of dat een grondrecht is, weet ik niet, het maakt mij ook niet uit. Ik vind dat iedereen dat recht heeft. Ik heb het niet over allesverzengende liefde, het eeuwig bij elkaar willen zijn, maar over het warme gevoel dat iemand bij je op kan roepen. De kunst om de schoonheid in een ander te zien. De kunst om te genieten van een gebaar, een blik of een gewoonte. Want dat betekent dat iemand werkelijk kijkt en luistert, dat die ander jou echt aandacht geeft. Dat die ander jou kent.

Ik kan mensen die van mij houden opzoeken. En ik kan op zoek gaan naar mensen die van mij gaan houden, want ik ben mobiel, ik kan contacten leggen via internet, ik reis naar mensen toe met de auto of de trein, ik fiets langs bij dierbare vrienden of loop er even aan. Ik ben omringd door mensen die van mij houden en van wie ik houd. Op momenten dat ik het zwaar heb, merk ik dat ik het ook heel erg nodig heb om die liefde even te weten. Een arm, een lief bericht, een kop thee en een gesprek, mijn verhaal kwijt kunnen, of zomaar vastgehouden worden. Maar ook als ik er niet om vraag, zijn die gebaren er en elke keer weer doen ze me goed, voel ik de warmte ervan doorgloeien in mijn buik. Diezelfde warmte voel ik als ik terugdenk aan zo’n moment.

Mijn moeder heeft dat niet. Natuurlijk heeft ze mensen die van haar houden. Ze heeft mij, om te beginnen. Mij ziet ze regelmatig. Dan houd ik haar vast, ik zoen haar gedag, we praten en lachen, ik smeer fijne zalfjes op haar droge huid. Ook als ik haar niet zie, houd ik van haar; wanneer ik in de winkel iets zie waar zij van houdt, neem ik het meteen even voor haar mee.

Mijn tante houdt van mijn moeder op afstand. Ze belt, stuurt kaartjes en denkt met mij mee wanneer er een probleem opgelost moet worden. Mijn neven en nicht houden van mijn moeder, ook op afstand. Mijn andere ooms en tantes vragen bezorgd naar mijn moeder, sturen lieve kaarten en doen haar de groeten. En heel soms, wanneer ze in de buurt zijn, wat door hun leeftijden steeds minder wordt, komen al die mensen een keertje langs.
Mijn moeder heeft nog een paar dierbare vriendinnen. Ook zij geven hun aandacht door kaartjes en door op te bellen en heel soms ondernemen ze de reis om bij mijn moeder langs te gaan. Want ook de vriendinnen zijn niet meer jong.

In al die gevallen voelt mijn moeder het alleen dat ene moment. Het moment dat ik er ben, het moment dat ze naar de lieve kaart kijkt. Zodra ze zich omdraait is de herinnering en daarmee de warmte verdwenen.

Wanneer mijn moeder behoefte heeft aan een arm om haar heen, aan een warme blik, aan een kop koffie en een goed gesprek, aan iemand die haar weer even overeind helpt in haar afbrokkelende wereld, moet ze wachten tot ik kom. Ik weet niet dat zij zich op dat moment zo voelt. Ze belt mij niet meer uit zichzelf.

Als je zo beperkt bent in het vinden van liefde en warmte wanneer je het nodig hebt, in een van de moeilijkste fasen van je leven, heb je er recht op dat je ergens woont waar mensen van je houden. Dat staat geschreven. Hier. En het zou bovenaan alle beleidsstukken in instellingen moeten staan waar mensen wonen die niet zelf meer kunnen zorgen voor de kring van warmte om hen heen.

Valentijnsdag, de dag van de liefde.

3 Comments

  • zonnetje

    Zomaar onverwachts via via op dit blog gewezen en dan zo’n prachtig verwoord verhaal lezen….Ik wens u sterkte met uw moeder en de kracht en gezondheid om er zo lang mogelijk voor haar te kunnen blijven zijn

    14 Feb 2013 12:02 am ()
    Reply
  • Yvonne Robat

    Wat fijn om zo weer even op je blog te lezen, en wat een prachtig en waar stukje over het daar wonen waar mensen van je houden!
    Hoe herkenbaar ook!
    Sterkte!

    25 Mrt 2013 07:03 pm ()
    Reply
  • Cristine van der Glas

    Najaar de tweede kamer sturen en naar het ministerie van volksgezondheid!

    05 Jun 2014 08:06 pm ()
    Reply

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email