Acht jaar geleden

Acht jaar geleden hebben we haar begraven. Het was ook zo’n warme dag als vandaag, maar mooier, niet drukkend. De zon scheen terwijl we achter de kist aan naar de begraafplaats liepen. Toch herinner ik me nog meer het weer een paar dagen eerder, toen we in het park bij het ziekenhuis zaten te wachten. Een half uur, hadden ze gezegd. Dan mochten we binnenkomen. Er moest een infuus aangelegd worden, naast al die naalden en slangen die er al zaten. En wij zaten buiten, in de schaduw van de bomen, naast elkaar te wachten op een bankje.

Ik schoot zo tekort, probeerde sterk te blijven, maar wist al dat ik nooit het gat zou kunnen vullen. Naast mij zaten mijn ouders die over een paar uur hun oudste dochter zouden verliezen.

Er zijn zoveel momenten dat de tijd je niet snel genoeg kan gaan, dat je wenst dat de komende minuten voorbij zijn. Tijdens een examen, met de koffie wachtend op je verjaarsvisite, staand in de rij voor de kassa. Maar nu mochten alle klokken ter wereld het in één klap begeven van mij. Sta stil, sta stil! Maar nee, de tijd tikte genadeloos door en wij zaten op het bankje.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email