Als je niet weet waar je vandaan komt

Ieder lied is een verhaal. Ik vertel het aan de mensen die luisteren en net als in een gewoon gesprek, kijk ik ze aan. Hoe indringend dat is, merk ik achteraf. Een grijze vrouw met een warme blik komt naar me toe. In Nederlands met een intrigerend accent vertelt ze me hoe ze genoten heeft. Ik vermoed dat ze me helemaal verstaan heeft, alle liedjes, er zou weleens wat Frans in haar accent kunnen zweven, maar nee, het blijkt Hebreeuws te zijn. Ze kende Elsie goed, vertelde ze me. Een nicht van Anne Frank. Die naam ken ik natuurlijk wel, maar van Elsie heb ik nog nooit gehoord. De vrouw vervolgt: “je lijkt sprekend op haar”. “Op Anne?”, vraag ik nog verbaasd. “Nee, op Elsie, jij bent precies Elsie!”

Als je niet weet waar je vandaan komt, slaat zo’n opmerking in als een bom. Dat kan de vrouw niet weten en ik vertel het haar niet, maar mijn nieuwsgierigheid naar Elsie is gewekt. Mijn afkomst lijkt meer aanwezigen evenwel te intrigeren, omdat ik niet in het Nederlands zing. “Uw Frans…”, begint een man. “Bent u Française?” Gevleid antwoord ik dat dat niet zo is. Maar een jongeman met indringende blik is ervan overtuigd. Jij hebt Frans bloed, bijt hij me bijna toe.

Ik antwoord dat het me onwaarschijnlijk lijkt, maar dat ik het niet zeker weet. Italiaans bloed, dat wel. Er volgt een lijst met roemruchte voorouders, van mij welteverstaan. Hij is bloedserieus, maar het grote bierglas in zijn handen maakt het niet geloofwaardiger. Toch zegt niemand van zijn vrienden dat hij nou eens moet ophouden met zijn grote verhalen. En ik zou niet durven, te midden van de groep zigeuners. Een foute naam, volgens de jongeman, “hij die steelt”. Ik zou ook niet willen, trouwens, want hij probeert mijn gedachten te lezen en ik ben natuurlijk wel benieuwd.

Maar dan vinden de vrienden het genoeg. Rooktijd, vinden ze en de gesprekken gaan buiten verder. Weer gewoon over muziek.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email