Daar gaan ze

Daar zit hij dan, in de gordel in de vliegtuigstoel. Bijna negentien, mansgroot, en hij weet al best veel. We hebben al heel wat reizen gemaakt, uitjes binnen Nederland met de trein, naar het buitenland met de auto en twee keer met het vliegtuig. Maar dat was samen.

Vanochtend in alle vroegte stond ik naast de moeder van zijn vriendin op het perron driftig te zwaaien naar onze kinderen. “Is hij weleens eerder alleen op reis geweest?”, vraagt ze. “Nee, nog nooit. Zij?” “Nee, ook niet. Wij gingen vroeger kamperen in Nederland, als eerste vakantie zonder ouders.” Ik ook en ik realiseer me dat ik trouwens nog veel jonger dan mijn zoon was toen ik voor het eerst met een vriendin de trein naar Frankrijk nam. En nee, dat ging niet allemaal goed. We waren natuurlijk de sluitingstijden van het postkantoor vergeten zodat we een weekend zonder geld en zonder eten zaten. Maar we benutten onze contactuele eigenschappen en kregen van andere Nederlandse kampeerders het noodrantsoen dat anders toch weer mee naar huis zou reizen.
En dan vergeet ik nog die boer die wel wat zag in die twee jonge meiden, maar daarbij even over het hoofd had gezien dat hij met twee sterke dames te maken had, die geen spat van hem heel zouden laten als hij ook maar een vingerlengte te dichtbij kwam.

Maar dat was toen. En dat was ik zelf. Mijn moeder heeft ongetwijfeld die twee weken amper een oog dichtgedaan. Zo verging het mij afgelopen nacht ook. Na ieder rondje tollen in mijn bed zag ik dat de wijzers van de klok weer een stukje verder geschoven waren. Als ze nu maar opletten dat….., en zouden ze nou weten welke bus ze moeten hebben? Waarom spreken ze dan ook alleen maar Engels? Te lui om meer talen te leren! O wacht, hij stopt die portemonnee natuurlijk gewoon in zijn broekzak, de oen! Die denkt niet aan zakkenrollers. Waar heb ik ook alweer dat buikmapje? Dat had ik toen ook mee naar Barcelona, best te doen onder je shirt. Wacht, dat vergeet ik morgenochtend natuurlijk, meteen maar even zoeken. Waar heb ik dat gelaten? Het lag ooit in dat ladenkastje, maar dat kastje is weg. Zouden ze nu echt alles bij zich hebben? O hemel, vorige keer dat we daar waren kon hij nog voor geen meter kaart lezen. Waarom zou dat nu beter zijn? Als ze nou maar niet echt ruzie gaan maken over wie er bij het raam mag zitten. En vijftig euro per dag? Dat moet toch goedkoper kunnen? Als ze nou maar niet ’s avonds laat in donkere steegjes…. Mens, Ga Slapen!

En nu vliegen ze. Net vertrokken, ze zweven nog even boven Nederland en dan zijn ze echt weg. Net, op de valreep, heb ik toch nog maar even een sms gestuurd, om ze veel plezier te wensen, maar vooral ook om even te zeggen dat ze altijd mogen bellen. Je weet maar nooit. Straks kunnen ze het hotel niet terugvinden, is hun portemonnee gerold en hebben ze natuurlijk het spaanse woordenboekje niet bij de hand, of zijn ze ineens toch blut, ondanks het geplande budget van vijftig euro per dag. “Want ik zag zulke mooie schoenen, die heb je bij ons niet.” Ik denk dat ik deze week het slaapmutsje maar eens ga invoeren.

1 Comment

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email