Dansende man

‘Hè, gatsie!’zegt vriendin M.
‘Ja, hij wilde alleen met mij dansen. Een oude man al. Maar eigenlijk helemaal niet eng of vies, al hield hij wel de hele tijd mijn hand vast.’

Het is zondagmiddag, ik zing af en toe een liedje met de band. De muziek is vrolijk en tussen het zingen door dans ik met een paar anderen. Hij hoeft er geen tel over na te denken als ik hem gebaar mee te doen. De rest van zijn gezelschap blijft zitten, maar hij pakt meteen mijn hand. Na een paar nummers vind ik het tijd voor pauze.
Wat later vraagt hij of ik nog eens wil, maar nee, nu even niet. Misschien wil mijn buurvrouw, opper ik, maar naast mij wordt heftig geschud. En ook de man vindt dat geen optie. Later, beloof ik dan maar.

En ja hoor, zodra ik de dansvloer weer op wil, komt hij mee. Vreemd is het wel. Zodra hij mij loslaat is hij het ritme kwijt. ‘Kunt u de muziek niet goed horen?’, schreeuw ik in zijn oor. ‘Jawel.’ Ineens zie ik tranen in zijn zo vrolijke gezicht. ‘Maar door een hersenbeschadiging reageren mijn voeten niet op mijn oren. Ik vond het vroeger zo heerlijk om te dansen en kon het zo goed.’
‘Reageren ze dan wel op uw handen?’, wil ik weten. ‘Ja, dat wel. Daarom dans ik met jou, jouw handen geven voortdurend het ritme aan.’Ineens zie ik het verschil met de andere dansende mensen. Als ik dans, beweegt alles.

Ik grijp zijn handen nog eens goed vast en lachend dansen we samen de zondagmiddag door.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email