De bellen beginnen te rinkelen …

De bellen beginnen te rinkelen als ik net uit de auto stap. Kan het beeldender, een trein die voorbij raast als ik afscheid wil nemen? Ik kijk op de rails of ik kan ontdekken waar het was. Het spoor is afgezet met hekwerk, maar wie er op wil komen hoeft geen moeite te doen bij de overweg. Links van me is een bocht, de machinist heeft het dus niet aan zien komen, bedenk ik nog. En dan rinkelen de bellen weer, in een reflex spring ik naar achteren. Dat is dus wat je doet, je redt het vege lijf. Met een noodgang zie ik de trein om de bocht komen. Keihard gil ik zijn naam naar de plek waar hij gestaan moet hebben. Ik krijs terwijl ik de razende trein zie verdwijnen. Ik krijs zoals ik deze dagen heel veel krijs: in stilte.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email