De eerste les

Daar gaat hij. In een grote, zwarte auto. Vanaf ons huis vertrekt regelmatig een grote zwarte auto, dezelfde kant uit zelfs. Maar dan ben ik het, achter het stuur van mijn bolide. Nu is het zoon, mijn zoon, en voor het eerst van zijn leven (voor zover ik weet dan) rijdt hij eigenhandig een auto de straat uit.

Eerlijk gezegd zou hij zichzelf op de fiets met gemak inhalen, maar dat maakt even niet uit. Ik slik en lach. Daar gaat mijn zoon, mijn groot geworden zoon. Uiteindelijk leerde hij in de loop van de tijd bijna alles wat ik ook kan. Het zou kunnen dat hij niet kan breien, maar wel leerde hij praten, lopen, klimmen en klauteren, tillen en hijsen, knijpen, verven, kleien, aaien, eten en drinken, zo’n beetje alles in het huishouden, te beginnen met stofzuigen (want de klussen met apparaten zijn nu eenmaal het leukst). Als tienjarige kroop hij zelfstandig achter het fornuis met de woorden: blijf jij maar op de bank liggen (ik had een fikse griep te pakken), dan vertel je mij gewoon wat ik moet doen. Een hele tijd later stond er een spaghettimaaltijd op tafel. Voor hem. Ik had geen trek.

Hij leerde schrijven en rekenen, hij leerde zichzelf prachtig tekenen, hij leerde engels en een beetje frans en duits, hij leerde piano spelen en met een computer werken, hij leerde zichzelf timmeren en zagen, hij leerde schilderen en onlangs nog behangen. De lijst is nog veel, veel langer. O ja, hij leerde judo en jiu jitsu, wat ik hem allebei niet nadoe. Hij leerde fietsen, al weet ik niets van de eerste keren zonder zijwieltjes. Die keer verbleef hij net bij zijn vader, maar ik zag wel dat hij het geleerd had. Hij leerde zoenen en beminnen, al is mijn aandeel daarin uitsluitend theoretisch geweest. Hij leerde over de mooie, maar ook over de wrede kanten van het leven. En dat allemaal in 18 jaar tijd.

Sommige lessen begonnen al voor zijn eerste verjaardag. Telkens kwam er weer een beetje ervaring of een nieuwe vaardigheid bij. Maar één ding moest wachten. In één ding bleef ik hem de baas: ik was de enige die de auto kon besturen.

De instructeur vraagt nog of er geen foto gemaakt moet worden van dit moment. Ik hoor het omdat ik stiekem sta te luisteren en ren naar de camera. Nee hoor, nergens voor nodig, vindt zoon. Dus geen foto van zoon achter het stuur, maar wel een van de wegrijdende auto. Want hij mag het dan nu al doodgewoon vinden, ik laat in gedachten weer een klein stukje kind los. Nog even en dan rijdt hij in zijn eentje de straat uit. In mijn grote, zwarte auto.

2 Comments

  • Hannie Mommers

    Wat een lief, en ook mooi verhaal, Ita. 🙂

    25 Mei 2011 06:05 am
    Reply
  • Ita van Dijk

    Dank je! Vanmiddag heeft hij al les vier en hij geniet!

    01 Jun 2011 08:06 am
    Reply

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email