De eerste zonder haar

img087 Alle 48 verjaardagen was ze er. Vaak in levenden lijve, maar anders wel aan de telefoon of in gedachten. Wetend dat ik aan haar dacht en zij aan mij, zelfs toen ze allang dementie had. Mijn verjaardag stond in diep in haar geheugen gegrift. Maar onverbiddelijk nadert die allereerste dat ze er niet meer is. Waarvan ze niet meer weet dat die plaatsvindt, omdat zij er zelf niet meer is.

Ik zie de datum naderen, en elke dag wordt mijn gemoed zwaarder. “Wat ga je doen?” vraagt een vriendin. “Niets.” “Dat kan niet hoor, helemaal niets.” Ik wil die hele datum overslaan, doen alsof die niet bestaat. Volgend jaar komt dat dan wel weer. Dit jaar is er een om heel snel weer te vergeten. En dus doe ik niets.

Ik beland op een terras met iemand die niet weet dat ik jarig word en pas als ik laat in de nacht thuiskom, realiseer ik me dat de nieuwe dag allang begonnen is. Ik stuur hem nog een bericht en krijg mijn allereerste felicitatie per bericht terug. Nog vol gedachten over de voorbije avond val ik in slaap. De volgende ochtend word ik alleen wakker. Zelfs de kat is er niet, die jaagt op muizen.

De eerste felicitaties komen binnen op Facebook. Langzaam begin ik mijn dag. Zoon David stuurt een bericht dat hij straks langskomt met zijn vriendin. Ik sta op, ontbijt en dan gaat de telefoon. Terwijl ik nog aan het bellen ben, klinkt de deurbel. Onverwacht bezoek met een prachtige bos rozen. Het begin van een dag die maar door blijft rollen. Even later schuiven David en Paulien aan met cadeautjes en taart. De hele dag door komt er bezoek. Steeds één of twee, maar daardoor juist precies goed. Bijpraten met dierbare mensen, veel lachen, een paar tranen en dan is het ineens half 12. Bijna glijd ik deze verjaardag net zo ongemerkt weer uit als in, maar dat wil ik niet. Het laatste stukje is even voor mij en mijn moeder. Ik pak mijn gitaar en een boek met liedjes. Zingend en spelend luid ik de dag uit met liedjes waarin mijn moeder een plekje heeft. De kop is eraf. De eerste zonder haar.

2 Comments

  • Annet

    Ook ik miste mijn moeder de eerste keer dat ik jarig was na haar overlijden. Die verjaardag kwam al snel na haar dood. Precies 2 maanden. Ze belde ’s ochtends altijd. Natuurlijk wachtte ze niet tot de verjaardagskus later op de dag. Vijf jaar later was mijn vader er ook niet meer om me te feliciteren. Het blijft een gemis. Het voelt alsof het dak boven je hoofd weg is.

    Maar er is op mijn verjaardag nóg iemand die ik mis. Mijn oom, de oudste broer van mijn moeder. Hij was net als ik op 25 juli jarig. Hij was mijn lievelingsoom, zijn vrouw de liefste tante die ik me kon voorstellen. Ik logeerde vaak bij hen, in Amsterdam en na zijn pensionering in Rijssen.
    Mijn moeder was al 35 toen ik werd geboren, haar oudste broer was 14 jaar ouder dan zij. Voor mij waren ze behalve mijn oom en tante, mijn tweede ouders en grootouders in één. Amsterdam, Zandvoort, de haarkwal die me tijdens het zwemmen in zee te pakken kreeg en waar ik doodziek van werd, het Rijssense bos, klassieke muziek, het electrische orgel, oom de huiskamerdirigent, de neef die vals viool speelde, de andere neef die een prachtig bluesgitaartje had die ik mocht hebben en waarop mijn vriendje Harrie me gitaar heeft leren spelen, het Humanistisch Verbond, Ajax, vloeken tijdens de voetbalwedstrijden op tv, mijn tante die heel lief was maar niet goed was in bedden opmaken, de gordijnen in de logeerkamer met schelpenmotief, stapels beeldromannetjes kreeg ik van het Amsterdamse buurmeisje Christel, allemaal woorden en namen die samen dierbare herinneringen vormen.

    Op 25 juli belden we elkaar. “Gefeliciteerd!”. “Ja jij ook gefeliciteerd!”. Elk jaar was dit weer bijzonder want ik was er trots op om tegelijkertijd met mijn oom jarig te zijn. En toen hij er niet meer was….tot op de dag van vandaag mis ik zíjn felicitatie. Hij zou dit jaar 104 jaar zijn geworden. Mijn moeder 90, mijn vader 92. Geen verjaardagen meer, maar geboortedagen die ik in ere zal houden. Tot ook ik uit de tijd ben…

    29 Jul 2014 07:07 pm ()
    Reply
  • Inge

    Zie dit bericht nu pas: alsnog van harte! De eerste verjaardag zonder mijn moeder werd ik 40. Ze was al jaren ziek en bedlegerig, het was een opluchting toen ze stierf. Ik weet nog dat ik die verjaardag niet groots wilde vieren, maar ik heb ook niets speciaals gedaan ter nagedachtenis. Pap had toen net een vriendin, hij was een charmante man waar snel op gejaagd werd door alle weduwen en alleenstaande vrouwen. Totdat eentje hem ‘had’. En zei had hem tot de eerste tekenen van Alzheimer openbaar werden en ze hem te lastig vond.
    Ita, ik wens je nog heel veel gezonde jaren en verjaardagen toe. Ik las vandaag dat veel beweging, veel vis eten (gebakken of gegrild), geen overgewicht etc hiertoe kunnen bijdragen. En voldoende WF 🙂 Het ga je goed 😉

    05 Aug 2014 05:08 pm ()
    Reply

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email