De foto

Vannacht was hij er ineens weer, mijn vader. Gelukkig komt hij niet zo vaak in mijn dromen langs, al vind ik het al slapend totaal geen probleem. We kregen een pittige discussie. Naar aanleiding van iets dat gebeurde – waarom verdwijnt zo’n aanleiding dan meteen uit mijn geheugen? – vertelde hij over een foto die hij ooit in Barcelona gemaakt had. Ach ja, die had ik ooit wel gezien, maar bijzonder kon ik ‘m niet vinden. “Niet bijzonder? Onbegrijpelijk, het is juist zo’n prachtig plaatje, met die schuine lijnen erin die voor spanning zorgen.” Ik had hem expres nooit ingeplakt – in werkelijkheid de rest ook niet – , want het was zo’n standaard vakantie-in-een-hotel-foto. En dus moest ik van hem zoeken in de mapjes met foto’s van Barcelona. Nee, zelf kon hij dat niet, want hij was dood en een dode kan niet in fotomapjes bladeren. Toch zat hij daar springlevend voor me.

Bijzonder toch, hoe in dromen alles door elkaar kan lopen. Een deel is best te verklaren, maar waarom mijn vader juist nu kwam spoken, weet ik niet. Tenzij het te maken heeft met degenen met wie hij naar Barcelona was. Een van hen ligt nu ernstig ziek in het ziekenhuis. Bijna was hij dood geweest. Zou dat de figuur op de foto zijn geweest?

Ik ga straks toch eens zoeken. Alle foto’s zitten nog keurig in mapjes in een doos. En misschien vind ik ‘m nu dan toch bijzonder. Dan komt ie in een lijstje, op de piano.

1 Comment

  • Anonymous

    We zijn vaak zo druk bezig en gaan aan ons zelf voorbij. Die innerlijke stem horen we niet meer of niet goed, dan kan een droom een oproep zijn om naar binnen te kijken. Kalm en stil…….

    van norman b

    27 Nov 2010 04:11 am
    Reply

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email