De nieuwe kerk

Kinderen van nu, vindt mijn buurman, leren helemaal geen geduld meer. In vroeger tijden gingen ze en masse met hun ouders op zondag naar de kerk, waar ze een uur stil moesten zitten, hooguit af en toe onderbroken door een traag psalm of gezang. En dat is waar. Uren kunnen kinderen op zondagochtend voor de tv hangen in plaats van in de kerk, maar zodra ze het even minder interessant vinden, zappen ze naar beter vermaak.

Toch bestaat het, merkte ik vandaag, de ultieme geduldoefening: de Efteling. Het grootste deel van de dag breng je er wachtend door, terwijl je vermaakt wordt met verhaaltjes of passende muziek om je alvast in de stemming voor de attractie te brengen. Na drie kwartier wachten wordt je geduld eindelijk beloond en mag je je vijf minuten in een karretje misselijk laten hossen, waarna je er lachend weer uit komt struikelen.

Voor veel kleine Eftelingbezoekers is het een zware dobber, zo’n studiedag geduld, maar volgestopt met broodjes, snoep en frisdrank komen ze een aardig eind. Alleen is het teveel gevraagd om het geduld op te brengen om te wachten op een voorbijkomende wc, voor sommige kleintjes dan. Zoals het jongetje dat in een lange, lange rij in een hoekje een ondoorzichtig Fristi-flesje voorgeschoteld krijgt om het vervolgens keurig te vullen. Nu maar hopen dat ze in de rij voor het volgende vermaak het goede flesje yoghurtdrank tevoorschijn toveren.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email