De pijn weet zijn plaats

In het begin was ik bang dat ik zou vergeten. En bang dat de pijn nooit over zou gaan. Ik ben niet vergeten en heb nu, na bijna tien jaar, het vertrouwen dat ik altijd zal onthouden hoe ze klonk, hoe ze rook, hoe ze eruit zag. Het risico dat ik haar onverhoopt tegen het lijf loop is nul komma nul. Dat is niet eens een afgerond getal. En ook de kans dat ik hem zal zien, is er niet. Maar toch voelt het belangrijk om te weten hoe ze waren, hoe ze voelden. Uit duizenden zou ik ze nog steeds direct kunnen herkennen, wat een heerlijke, veilige gedachte is dat.
De pijn is gesleten. Nee, de pijn lijkt gesleten. Als vanzelf is die naar achteren geschoven. Niet weg, zeker niet weg, maar alleen aanwezig als het kan. En op een dag als vandaag komt die onvermijdelijk. Een dag waarin ik vertoef in andermans familie. Een hartelijke familie, voor wie de grenzen niet ophouden bij de genen. Uit zo’n familie kom ik zelf ook, maar die is door de tijd ingehaald. De pijn daarvan belet me niet meer om te genieten, maar slaat daarna altijd even onbarmhartig toe.
De pijn is niet weg en is zelfs niet minder geworden. De pijn is alleen beter geworden in timen wanneer hij welkom is. Niet meer te pas en te onpas komt hij binnensuizen, maar alleen nog op momenten dat hij niet teveel is. De pijn weet zijn plaats, al blijft het gemis, elke dag.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email