De Roparun

“Ik train voor de roparun”, vertelde iemand me een tijd geleden. “De wat?” Ik had geen idee waar hij het over had, maar na zijn uitleg kon ik niet anders dan hem voor gek verklaren. Rennen van Parijs naar Rotterdam, een estafetteloop van bijna 48 uur. Twee teams van elk vier lopers en twee fietsers. Zo’n vijftig kilometer met zijn vieren, de fietsers er constant naast. Elke paar kilometer wisselen van loper, zes kilometer om uit te rusten en dan moet je weer. Na vijf uur mag je vijf uur rusten: eten, gemasseerd worden, vervoerd worden naar het volgende wisselpunt en nog even slapen. Dan komt het andere team eraan en moet je weer aan de bak en dat keer op keer op keer. Dag en nacht door. Met iedere stap geld ophalen voor de bestrijding van kanker.

Zo af en toe hoor ik nog eens iets over training en van ‘idioot’ verschuift mijn mening via ‘onvoorstelbaar’ naar bewondering. En als de dag van de start aanbreekt, ga ik zoeken of er geen website bestaat. En die is er! www.roparunlive.nl. Zo kan ik de teams volgen. Ik zie daar dat ze niet alleen vanuit Parijs naar Rotterdam lopen, maar ook vanuit Hamburg.

Ineens bedenk ik me dat ze… en jawel! De volgende nacht lopen ze door mijn stad, sterker nog, ze lopen niet ver van mijn huis, het huis dat ooit van mijn vader was. Een paar keer bereken ik de verwachte doorkomsttijd om er niet te lang te hoeven wachten. Het is geen uur om daar gezellig te gaan staan. En in mijn hoofd passeren de mensen uit mijn leven die ik verloren heb door kanker. De laatste in dat rijtje is mijn vader.

Uiteindelijk blijken de lopers zich aardig aan mijn berekening te houden en tegen elf uur sta ik klaar. Het duurt een tijdje, maar daar komt een busje voorbij. Duidelijk met lopers, knipperende veiligheidshesjes achter de ruiten. Even later passeren twee motoren van de organisatie en ja, dan zie ik om de hoek de eerste loper verschijnen. Hij blijkt later de tweede al te zijn, maar mijn bewondering is niet minder. Een enkele loper, met twee fietsers die hem vergezellen, ploegt door het donker de nacht tegemoet. En al voelt het tamelijk belachelijk, ik moet klappen. Misschien is dat trouwens maar wel zo goed. Daar in je eentje in het donker staan kijken naar voorbijgangers maakt een vreemde indruk. Dan kun je nog beter geschift publiek lijken.

 

2 Comments

  • Inge

    Wat goed van je om aan te moedigen! Er is ook altijd een groep lopers actief uit de plaats waar ik vandaan kom cq ben opgegroeid, ik neem mijn petje voor hen af, iedere keer weer.

    28 Mei 2012 05:05 am
    Reply
  • Hannie Mommers

    Geweldig. Ik had er wel ooit van gehoord, maar had geen idee waar het over ging. Maar het klinkt fantastisch!

    03 Jun 2012 02:06 pm
    Reply

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email