De roze olifant

Heel vaak gebeurt het niet, maar deze week kwam er een mailtje voorbij: of ik een avond op de kinderen van een vriendin kon passen, inclusief eten. Het is even schakelen: wat eten kinderen ook alweer? Dus kom ik thuis met een dubbele lading boodschappen. “Pizza of pasta?”, vraagt zoon het kleine volkje. “Pizzaaaaaa!” schalt het meteen, en dus gaan we aan de slag. Bodem uit een pak, spreek ik verontschuldigend tegen zoon, maar hij begrijpt het wel. De jongste spreidt de saus uit over het deeg en mag het beleggen met allemaal lekkere dingen. Aan ‘mijn’ kant van de Vierkante Pizza voeg ik nog wat champignons en paprika toe.

De heerlijkheid van het passen op andermans kinderen is dat je niet hoeft op te voeden. En dus hebben we een bord op schoot, voor de tv. “O wacht, ik heb nog wat voor je”, zegt de jongste ineens. Na wat gepeuter komt een roze olifantje tevoorschijn. Stralend legt ze het in mijn hand. “Zoon zei dat je het mooi zou vinden!” Met een vertwijfelde blik kijk ik zoon aan, die niet-begrijpend terugkijkt. “Ik vind het ontzettend lief dat ik dit van jou krijg!”

En zo krijgt het olifantje een plaatsje op de tafel. Het oudste kind staart intussen geconcentreerd naar de tv. Pas een hele tijd later valt zijn oog op de olifant. “Hee, geef je die weg?”, vraagt hij zijn zusje. “Ja”, antwoordt die. “Ik vond er niks meer aan.” Met moeite houd ik mezelf overeind en in de plooi.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email