Een drietal wandelt

De zon schijnt eindelijk eens onophoudelijk, geen wolk te zien. Een drietal wandelt voorbij. Een jonge man, een vrouw achter en een oudere man in een rolstoel. Als laatste valt mijn oog op de oudere man. Ik schrik van zijn ingevallen gezicht, maar vooral van het feit dat hij zit. Een paar weken geleden liep hij nog voorbij en alle jaren daarvoor ook, dagelijks zelfs. Dan zag ik hem met zijn blonde labrador, de enige hond waar mijn buurhond van op tilt sloeg. Maar vasthoudend als hij was aan zijn dagelijkse rondje, liep de man nooit een eindje om om de twee schreeuwerds uit elkaar te houden.

Ik wil niet weten waarom hij zit terwijl de anderen lopen. Ik wil niet weten waarom hij nog maar de helft is van wat hij was. Ik zal het weten wanneer hij niet meer voorbijkomt.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email