gezien: Het Rozeneiland

Jeruzalem, daar start de reis die Sanne Terlouw met ons maakt. Ze laat ons binnen in het hoofd van de Nederlandse Rosa, voor een paar maanden neergestreken in deze oude stad. Ze ontmoet er de Israëlische Jaron Amram en voor hem gaat ze op zoek naar zijn verleden. Eeuwen terug graaft ze, tot een voorvader in Spanje en een voormoeder op Rhodos. Wij mogen mee, op bezoek bij die verre generaties Joden.

Het is geschiedenis weer terugbrengen tot wat het is: het leven van mensen door de eeuwen heen. Een leven waar ik althans nooit weet van heb gehad. Ik leef mee met geboorte en sterven, met vervolging en bevrijding. En naarmate de tijd vordert en de familie een goed leven op Rhodos heeft, knijp ik in mijn handen, in de hoop dat dat zo blijft, ook al weet ik dat de geschiedenis hen inhaalt…

Als dat uiteindelijk gebeurt, schrik ik toch. Het effect van de prachtige, passende muziek die het verhaal vergezelt? Of is het het indringende verhaal waar Sanne Terlouw mij al lange tijd in meesleept? Ik zie ze voor me, al die gezichten rond de tafel, Diamante en Davide en hun vier kinderen.

Ze komen uit het boek Het Rozeneiland van Sanne Terlouw en bestaan al een paar jaar. Maar meer nog zijn ze de beelden van een lang vervlogen, verwrongen tijd.

Eenmaal buiten hoor ik dat er nog even niets volgt na de première. Wat een geluk dat ik die heb gezien! Maar wat jammer dat ik nog niemand kan wijzen op de volgende voorstelling. Binnenkort komt er een site, is me beloofd. Zodat je kunt zien wanneer er voorstellingen komen. Het boek is al wel te koop, Het Rozeneiland. De meeslepende muziek wordt gespeeld door het Orion-ensemble.

En als de site er is, meld ik het hier.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email