Hij snapt het

“We misten je al op het station. Ik had geen idee dat die sirenes voor jou waren”, schreef een van de vrienden. Het is de nachtmerrie van iedere ouder: je kind voor de laatste keer uitzwaaien, niet wetend dat het de laatste keer was. Maar als ze eenmaal zo groot zijn, zwaai je ze vaak niet meer uit. Zij hebben hun leven, jij het jouwe, en af en toe raken die levens elkaar.

Tot het ineens gebeurt, zo dichtbij. En dus sta ik nu al bijna vier weken desnoods voor dag en dauw op om even gedag te zeggen. Voor het eerst sinds jaren lig ik uren wakker tot ik de voordeur hoor en eindelijk kan toegeven aan de slopende slaap.
En als hij op een ochtend net te laat naar de trein vertrekt, omdat ik op de valreep een grote spin voor mijn neus trof, sms ik even later “Heb je de trein nog gehaald? Ik hoop het. Fijn dat je nog even met die spin geholpen hebt. ” Even later klinkt een bliep: “Ja”.

Een jongen van weinig woorden, maar hij snapt het. Ik begin met een gerust hart aan mijn dag.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email