Ik ken er wel een paar

Ik ken er wel een paar, vrouwen met een man van twintig jaar ouder. Twintig jaar! Brr, dat lijkt me dus helemaal niks. Zo’n man rimpelt, nog meer dan wij al doen, is grijs, maar vooral: hij had je vader kunnen wezen. Heeft natuurlijk alles al gezien, alles al meegemaakt en hoeft niet meer zo nodig. En dat terwijl na je veertigste het leven eindelijk eens fiks begint te lachen.

Zo ook voor mij. Het lacht niet gewoon, het straalt. Ineens zit de vaart erin. Dingen die al lang sluimeren, komen ineens aan de oppervlakte, zoals de muziek. Gegrepen door de mogelijkheid een paar nummers te zingen tijdens een concert, stort ik me er helemaal in. Daarom is het ook te gek dat een band ons zal begeleiden. Terwijl ik al sta te repeteren, komen ze binnen, die eerste avond. En daar staat hij voor me, de bassist, met indringende blauwe ogen.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email