Ik zing in mijn oren

Ik zing in mijn oren. Eenentwintig ben ik en ik sta in de huiskamer van een vriend van een vriend, die gitaar speelt. Microfoons heeft hij ook en het geweldige plan om samen een cassette te maken voor die vriend die we allebei kennen. Die is bijna jarig en als wij nu eens een leuk bandje in elkaar draaien omdat hij altijd zo geniet van het gitaarspel van de ene en mijn zingen.

Doodeng vind ik het. Op podia heb ik al regelmatig gestaan in mijn leven, maar dan staart een zaal vol onherkenbare gezichten me aan. Dat is stukken minder eng dan met één persoon in de kamer. Het is te horen, bij het eerste nummer trilt mijn stem. Bij het tweede nummer word ik al wat steviger. Oei, ik ben een woord kwijt en hoor mijn verborgen lach in de zin erna. Ik zing door en zie Jack in gedachten zijn lachen inhouden. We gaan stug door. The fool on the hill….

Ik zing in mijn oren. Het is vijfentwintig jaar later, ik zit met de walkman in mijn oren geplakt en al die beelden schuiven weer voorbij nu ik mezelf hoor zingen, die avond in de huiskamer van Jack. Ik ben het en toch niet. Mijn bereik is uitgerekt merk ik. Ik kan nu veel gemakkelijker bij de lage en de hoge noten. De jarenlange training moet nog komen als ik dit bandje maak. Ook het besef dat ik meer kan en wil met die muziek heb ik dan nog niet. Maar ik ben het, de liefde voor de muziek klinkt al door in iedere noot. Ieder nummer lijk ik al weer een beetje te groeien, zekerder te worden. Nu, vijfentwintig jaar later luister ik met trots naar dit meisje, dat later uit zal groeien tot wie ik nu ben.

1 Comment

  • Klaartje Loose

    Mooi!
    En wat bijzonder om 25 jaar terug in de tijd te luisteren…

    30 Jan 2012 09:01 am
    Reply

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email