In alle staten: No change the sheet?

Ze kijkt verschrikt als ik op haar kloppen de deur opendoe. Voorzichtig begint ze in het Engels, maar probeert dan of het met Spaans ook lukt. Het lijkt een vereiste om hier te mogen werken: Spaans spreken. In de bus worden waarschuwingen in het Engels, Chinees (klinkt het) en Spaans omgeroepen. In Nederland zouden mensen opspringen en roepen dat het niet kan, zo onge├»ntegreerd zijn. Hier lijkt het niet uit te maken. Integreren? Waarom zou je allemaal hetzelfde moeten zijn? De eigenheid is juist aantrekkelijk. En dus is er Chinatown en North Beach, staat ons hotel tussen de Indiase winkels en restaurants en vertelt een supermarktmedewerkster me trots uit Ethiopi├ź te komen.

Maar in ons hotel is het Spaans. De kamermeisjes zijn Spaans, de handy man is Spaans, of nee, natuurlijk zullen ze allemaal Mexicaans zijn, maar dat verschil hoor ik niet. Zelf spreek ik geen Spaans, maar keurig Engels. Zo keurig blijkbaar, dat ze me meteen menen te kunnen plaatsen: “Oh no, you don’t need rain here, you will have plenty when you’re back in England”. Ik glimlach vriendelijk terug, maar koop voor de zekerheid toch maar een regenjas. Voor de Hollandse winter.

De vrouw komt inmiddels uit de naar chloor dampende badkamer. Ze trekt een frons en probeert: “No change the sheet?”. Ik kijk naar zoon die zich lui op het half opgemaakte bed uitgestrekt heeft. Alweer schone lakens? Dat doen we thuis ook niet dagelijks, maar dat is een te lang verhaal. Ik schud nee. “No, it’s okay!” Opgelucht vertrekt ze. De badkamer in nog geen vijf minuten… had ik maar even gekeken hoe ze dat nou toch deed….

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email