Is het weer oorlog?

Net zes jaar is ze en ze staat met haar vriendje-van-bij-oma op de dijk. Samen kijken ze naar de Duitse bommenwerpers die hun lading in de verte laten vallen. Nu heb ik geen papa en mama meer, concludeert ze als ze Rotterdam ziet branden.

In de stad wachten haar ouders in angst tot het gedonder en de ronkende motoren hen met rust laten. Hun dochters zien ze nooit meer terug, daarvan zijn ze overtuigd. Het is 14 mei 1940, de tafel is net afgeruimd na het middageten. Het is het begin van vijf onzekere, bedreigende jaren in een stad die door honger geteisterd zal worden.

De kinderen worden verdreven uit hun school, want die wordt gevorderd door de Duitsers. Les krijgen ze wel, maar gewone schooldagen zijn er niet meer. Regelmatig is er luchtalarm, waarna iedereen een schuilkelder in vlucht. Tegenover het huis is er een, gebouwd tegen de singel aan.

Haar vader werkt harder dan ooit. Zijn personeel zit in het buitenland en daarom probeert hij het eten bij elkaar te scharrelen voor drie extra gezinnen. In een ervan wordt kort na het begin van de oorlog nog een baby geboren.

Bij een razzia stormen de soldaten hun huis binnen en dreigen haar vader mee te nemen. Die ligt in bed en laat zijn vrouw zeggen dat hij ziek is. Hartpatiënt, weet ze duidelijk te maken. De kinderen zijn in tranen, zo geschrokken zijn ze, maar niet van hun ‘doodzieke’ vader maar van de binnenstampende laarzen.

Wanneer de bevrijders naderen, wordt er geschoten in de straten. Nergens is het meer veilig. Haar kinderogen zien meer doden in die jaren dan in ik in mijn hele leven zal zien. Doodgeschoten, uitgehongerd, ziek.

Eind december, wanneer de eerste knallen klinken, komen de beelden weer boven. De verhongerde buurvrouw, die het ondanks hun voedselhulp niet redde. De eindeloze zoektochten naar brandhout. De voortdurende angst om bij voedselcontroles gesnapt te worden, ook al had haar moeder de melkflessen bij haar kinderen in de tas verstopt. En de Britse soldaten die de straten al schietend schoonveegden. 

Nu haar hoofd geen onderscheid meer maakt tussen nu en toen, begint voor haar bij iedere knal opnieuw die eindeloze oorlog.

Op deze site nog niet gepubliceerd, daarom nu alsnog.

1 Comment

  • Boudewijn Betzema

    Dank je wel lieve Ita! Het beeld dat jij schetst heb ik niet meegemaakt natuurlijk, maar ben wel 5 jaar na die oorlog in die stad geboren en op een of andere manier spreekt het me altijd weer aan. En ja, wat zal dat voor jouw moeder altijd weer die beelden hebben opgehaald.
    Boudewijn

    07 Mei 2014 06:05 pm ()
    Reply

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email