Jarig

Vanaf vandaag zijn mijn zusje en ik even oud. Zou ze dat weten, vraag ik me weleens af. Ik weet het sinds een jaar of twaalf. Vol verbazing heb ik naar haar geboortedatum gekeken. Exact negen maanden na mij werd zij geboren, uit dezelfde moeder. Los van buikpijn, gaf het ook een gevoel van verbondenheid. Meer dan met het broertje dat nog weer een jaar later geboren is. Ik was amper uit die buik en zij zat er in.

Uit de rest van het verhaal kon ik wel opmaken dat ook haar komst niet gepland was. Ongetrouwd, geen huis, het leven bepaald niet op de rails. Het vervolg was wel heel verschillend. Om haar kwam er een bruiloft en werd een huis betrokken. Terwijl ze daar mee bezig waren, lag ik, een baby nog, in een kindertehuis. Hoe schrijnend moet dat geweest zijn voor onze moeder, je zwanger voorbereiden op de toekomst, terwijl je weet dat je je andere kind nooit vast zult houden, nooit zult zien.

Nog voor de geboorte van mijn zusje ging ik mijn eigen weg, naar mijn eigen gezin en toekomst. In volkomen verschillende werelden speelden onze levens zich af. Maar wel grofweg in dezelfde tijd: ieder jaar zijn we drie maanden even oud. We hebben gedanst op dezelfde muziek, hadden ons haar in dezelfde jaren ’80 kapsels, kenden de tijd van disco, punk, new wave. We werden rond dezelfde tijd moeder, zij net iets eerder dan ik, en zijn allebei kinderen van de generatie Nix.

We hebben elkaar nog nooit gezien en nooit gesproken. En als het aan haar lag, zou dat ook zo blijven, maar dit jaar heb ik een plan. Ik stuur haar een kaart. Ik schrijf hem vandaag, op haar verjaardag, omdat het tijd wordt, na zoveel jaren, om eindelijk weer iets met elkaar te delen. Al is het maar een kaart die eerst door mijn en daarna door haar handen is gegaan.

1 Comment

  • jonneke

    ik hoop voor je dat het iets prettigs oplevert, die kaart.

    28 Apr 2010 11:04 am
    Reply

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email