Kiitos

We leren nog een paar nieuwe woorden. Kiitos, bijvoorbeeld. Erg handig, want als we Finnen daarmee bedanken, krijgen we steeds vriendelijke blikken terug. “Hei” en “moimoi” zijn ook fijne woorden. We worden er regelmatig mee begroet. Blij zeggen we het ook meteen weer terug, maar vervolgens gaat de ander dan direct op het Engels over. Ook wel weer prettig, want meer Fins verstaan we nog niet. Het blijft een erg vreemde taal.

Ook vreemd is de stilte op de straat. Natuurlijk rijdt er verkeer, trams, bussen, auto’s en zelfs af en toe een fiets. Maar hoofdstedelijke drukte is er niet te bespeuren, zelfs niet op zaterdag, wanneer we over de populairste straten van de stad zwieren.
Gelukkig blijkt er overdag toch nog wel wat te zien en is het beslist niet allemaal grauw, al begrijp ik niet waarom ze in dat met zon zo karig bedeelde land niet voor wat meer vrolijke kleuren gekozen hebben. Soms is een huis lichtroze of zachtgeel, Zweedse invloeden vermoed ik. En de grote kathedraal is wit, prachtig wanneer het een wolkenloze dag is, zie ik op een ansichtkaart.

We wandelen een paar routes langs bijzondere gebouwen. We zoeken de Russische invloeden, maar spannender dan de Russische kerk wordt het eigenlijk niet. Boeiender zijn de Jugendstilversierselen op de huizen. Hele woonblokken zijn opgetrokken in het begin van de 20ste eeuw, wat terug te zien is in de stijl. Je moet echter wel oog ontwikkelen voor detail om de schoonheid te ontdekken. De huizen lijken al net zo ingetogen als nuchtere Finnen zelf. Het mag best leuk, maar het hoeft niet overdreven. Daardoor lopen we niet de hele tijd te oh-en en te ah-en, maar speuren we in elke straat naar bijzondere elementen en vinden we vleermuizen en uilen in het stucwerk, gestileerde bloemen in hekwerken en tot beeld bewerkte lampenhouders.
Natuurlijk vinden we ook Fins design, tot ver over de grenzen bekend door serviezen van Arabia en Iittalaa en de stoffen van Marimekko. Ook in Finland zelf blijkt het onbetaalbaar. Op dezelfde Esplanade waar we de dure merken treffen, etaleert ook een Nederlander zijn waar: Piet Hein Eek, de ontwerper van meubelen uit sloophout. Wij zijn de enigen die we er enthousiast voor stil zien staan.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email