Kunnip

Het zal je maar gebeuren, je komt thuis en kijkt in de spiegel en denkt: dit is het dus NIET! Geloof me, het gebeurt en ook nog vaak. Vooral bij vrouwen, als ze naar de kapper zijn geweest. Bergen moed heb je daarna nodig om de deur weer uit te gaan, want van één ding ben je overtuigd: je ziet er niet uit! Alle troostende en opbeurende woorden van omstanders schieten tekort, je grootste angst is waarheid geworden. Een te strak truitje een lelijke broek, je doet ze één keer aan en daarna slingeren ze op de bodem van de linnenkast. Maar een verknipt hoofd vergt een ijzeren geduld. Er moet eerst weer wat aangroeien voor er weer wat af kan. Tenzij stekeltjes je goed staan.

Tien weken geleden probeerde iedereen me ervan te overtuigen dat het best wel meeviel, dat het niet zo afschuwelijk was als ik dacht. Klinkklare onzin, zag ik steeds weer in mijn spiegelbeeld. De kapster had bepaald niet weten te verhullen dat ze een ware voorliefde voor matjes had, lang in de nek , lekker kort bovenop. Dus daar gingen mijn krullen, bovenop. Niet aan de zijkant, die waren er nog even vrolijk. Een poedel op twee benen voelde ik mij. En vanwege die veel te korte haren duurde het hele lange weken voor ik er weer een schaar in wilde laten zetten.

Een nieuwe kapsalon, peptalks van een bestaande klant en een kortingsbon waren de juiste duwtjes in mijn rug en zo mocht vandaag een nieuwe kapster haar schaar langs mijn hoofd laten gaan. “Tss, is je haar gesneden?” vroeg ze mij. Geen idee, snijden? Het zou kunnen. In mijn ijver de hele vorige kapster te vergeten, is ieder beeld van die behandeling gewist. “Krullen mag je nooit snijden. En uitdunnen trouwens ook niet”, vertrouwt ze me toe. En dus knipt ze alleen, met een roze schaar. Bovenop alleen mini-puntjes, achter wat meer en de rest in lagen, zodat er weer enig verband op mijn hoofd ontstaat. Als dank mag ze daarna in de weer met gel, lak en föhn, dingen die ik vervolgens nooit meer zal doen, heb ik haar al verteld. Ondanks de kortingsbon is mijn bezoek niet goedkoop, maar in elk geval durf ik weer over straat. En dat is nog veel meer waard!

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email