Latten

Er is een probeeravond in het skicentrum en dus gaan we daarheen. Man wil leren skiën, ook al heeft hij het al eens eerder gedaan. Maar ergens moet nog een filmpje zijn van een blauwe piste en een ongeoefende Man op ski’s…. Dus is wat les helemaal geen slecht idee.

Eerder is hij al even wezen kijken, maar nu kan hij zomaar gaan proberen. Best eng, vindt hij zelf. Maar ik ga mee. We zoeken schoenen uit en kijken de kunst eerst af van een echtpaar voor ons. Het ziet er niet eens ingewikkeld uit.
Na 10 minuten mogen wij. Eerst moeten we oefenen in recht staan. Blijkbaar doe je dat niet vanzelf, maar met een joekelgrote eenrichtingsspiegel voor je (daarachter staat ongetwijfeld lachend publiek) lukt dat vrij snel. Dan moet je je voeten naar buiten duwen, in een v-vorm. Niet de v die je normaal vormt, maar alsof je x-benen hebt. Het draaiend tapijt trekt je omhoog en zodra je je benen weer naast elkaar laat komen, glijd je naar beneden. Weer in een v, weer recht en zo ga je op en neer op de rollende baan. Uiteindelijk mag je nog even snel wat bochtjes oefenen en dan zit de tijd er al weer op.

“En?”, vraagt de eigenaar nieuwsgierig. Het lijkt Man wel wat. Ja, beaamt de eigenaar, het is leuk om hier alvast de basisbewegingen te leren (à paar honderd euro), dan kun je straks in de sneeuw zo van start. “En u?”, vraagt hij aan mij. “Never nooit”, antwoord ik. “Wat? Maar dat kunt u toch nog niet weten na tien minuten?”, schrikt de man. Ik trek de niet-passende schoenen uit (na zes paar hebben we de zoekmoed maar opgegeven) en kijk nog even naar de snowboarder die mij zojuist bemoedigend toelachte. Ook hij is niet voor de sneeuw geboren.

Eenmaal buiten moet ik toch nog lachen. “Als ik geroepen had dat ik het helemaal te gek vond, had ie tien minuten vast genoeg gevonden voor die conclusie!” De hele volgende dag voelde ik nog die tien minuten latten.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email