Met de taxi

“Ik heb een afspraak met de tandarts gemaakt. Ik kom mijn moeder dan om 10 uur halen.” “En de taxi is besteld?”, vraagt de verzorgende. “Taxi? We gaan gewoon met de auto. Ik rijd auto en mijn moeder kan lopen.” “Dat is natuurlijk goed, maar ik ben gewend dat iedereen altijd met de taxi gaat.”

Ik moet er niet aan denken. Fijn dat taxi’s bestaan voor noodgevallen, maar ik bepaal liever mijn eigen reistijd. Het doet me wel denken aan de man die mij vorige week voor gek verklaarde dat ik zelf rijd als ik met mijn moeder op pad ga. “De taxi is veel goedkoper. Je moeder heeft een wmo-pas en jij mag als begeleider gratis mee.” Goedkoper? Dat lijkt alleen maar zo. Die taxi kost vele malen meer dan mijn eigen autoritje, alleen voel ik dat niet in mijn portemonnee. Maar ik zie het wel terug in alle besparingen die doorgevoerd worden. De man die het mij vertelde heeft geen keuze. Samen met zijn scootmobiel past hij niet in mijn auto en zelf kan hij zeker niet meer rijden. Logisch dat hij met de taxi gaat. Maar de kosten opvoeren terwijl je ze binnen de perken kunt houden door zelf te rijden – ik moet toch mee – stuit me zo tegen de borst. Liever heb ik voor dat uitgespaarde geld extra verzorgenden op de groep en meer scholing. Dat zet veel meer zoden aan de dijk dan nodeloze ritten.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email