Naar het terras

Nu het mooier weer is, probeer ik het erin te houden: een wandeling in plaats van koffie op de bank. En ook deze keer in het gelukt. Op internet heb ik de kortste wandelroute naar het terras uitgezocht. Het is hetzelfde cafeetje als waar we vroeger vaak zaten na het winkelen. Voor mij is het een kippeneindje, maar mijn moeder is dringend aan een stoel toe als we aankomen. Onderweg zijn we nog even gestopt om de rug te rechten. Volgens de specialist vergeet mijn moeder hoe ze moet lopen, waardoor haar lichaam niet meer de goede houding aanneemt. Dat kan het zijn, maar het kan ook vermoeidheid zijn, houd ik mezelf nog maar even voor. In ieder geval zet ik haar even stil als ik vind dat ze te ver voorover helt. Want dan wordt het lopen alleen maar zwaarder.

“Dat klopt”, beaamt mijn moeder. “Ik heb er zere handen van.” Ze hangt op de rollator. “Je moet hem ook niet voortduwen, mam. Hij is bedoeld voor houvast, niet als zware duwkar.” Uit eigen ervaring weet ik echter dat het helemaal niet gemakkelijk is om met een rollator te lopen. Weliswaar helpt het bij je evenwicht en geeft het enige steun en veiligheid, maar het kost veel kracht, vooral op de hobbelige, net niet rechte stoepen en straatjes die ons land rijk is. Bovendien staan de handvaten verkeerd, realiseer ik me. Je zet je polsen voortdurend in een vreemde knik om de handvaten vast te kunnen houden. De stang van een boodschappenkarretje duwt vele malen fijner dan de handvaten van een rollator. Geen nood, die handvaten kan ik verzetten.

Inmiddels zijn we bij het terras. Het is er warm, maar er staat gelukkig een klein beetje wind. In de halfschaduw drinken we wat sap en knabbelen we een appelflap weg. “Kijk, daar zijn ze aan het vissen”, merkt mijn moeder op. Net boven het muurtje langs het terras schiet de punt van een hengel omhoog. Steeds wanneer de vissende kinderen de hengel opnieuw uitgooien, ziet mijn moeder het voor de eerste keer. Ze geniet volop. “Hier heb ik nog nooit gezeten”, vertelt ze. “Maar binnen wel. Daar kwam ik weleens.” “Dat klopt, daar hebben we samen weleens koffie gedronken en ook wel gegeten.” Dat ze vorig jaar zomer uitgebreid ijs heeft gegeten op het terras is helaas alweer verdwenen.

Op mijn gemak kuieren we terug naar haar flat. Onderweg wijken we lachend uit voor een paar kinderen met waterpistolen en kletsnatte kleren. Het is pas lente, maar het voelt als zomer. We zakken nog even op een bankje en lopen daarna de laatste meters naar de deur. Onlangs verzuchtte mijn moeder tegen Heleen: “Jullie moeten maar geen leuke dingen meer met me doen, want ik vergeet het toch allemaal weer.” Zij misschien wel, maar wij niet. Iedere glimlach plakt zich vast in ons geheugen, want genieten kan ze nog steeds, met volle teugen. Eens even kijken op googlemaps, waar we de volgende keer heen kunnen wandelen.

4 Comments

  • Inge

    Wat fijn Ita, als jullie samen nog zó kunnen genieten! Hier gaat ’t momenteel weer richting hopeloos: pap belt aanhoudend, dan weer voor dit en dan weer voor dat … Constant spullen aan ’t inpakken om weg te gaan … constant alles kwijt, inclusief de weg naar huis … Fijne paasmaandag nog, gr, Inge

    25 Apr 2011 02:04 pm
    Reply
  • karen

    Hi, Can’t read you post but know it is about Alzheimers. Good luck.

    25 Apr 2011 02:04 pm
    Reply
  • Hannie Mommers

    Wat een briljante opmerking over die handvaten. Je zou dat eens voor kunnen leggen aan de designopleidingen in Delft of Eindhoven. Ik erger me al jaren aan de manier waarop iedereen achter zo’n rollator loopt en de fysiotherapeuten in het huis zie ik daar ook weinig (zeg maar niet) in bijsturen.

    Heerlijk he, als je weer zo’n pareltje bij kunt rijgen aan de ketting. 🙂

    25 Apr 2011 03:04 pm
    Reply
  • Ita van Dijk

    @Inge: Sterkte joh! Hier gaat het ook in golven. Mooi onderwerp voor volgend blog.

    @Karen: Yes, you are right, my weblog is about Alzheimers. And my mum, who lives with it. Maybe I should start writing them both in dutch and english. It shouldn’t really be a problem.

    @ Hannie: Ik zag vandaag weer een aantal rollators en merkte hetzelfde. Voor mijn moeder is het belangrijk dat de handvaten wat hoger zitten, ivm loophouding. Dan krijg je rsi van de knik in je polsen.
    Ja, dit zijn echte geniet-momenten. Pareltje, dat klinkt mooi!

    01 Mei 2011 06:05 pm
    Reply

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email