Nooit meer antwoord

Alle vragen die we stellen zullen onbeantwoord blijven. Elk antwoord dat we vinden, is een invulling, een speculatie. Was het een opwelling? Ging het dan zo slecht? Kwam het door die ander, twee dagen eerder?

Af en toe gil ik heel hard, in mijn hoofd. Ik krijs hem toe, wetend dat hij niet zal luisteren. Wetend dat hij zich niet om zal draaien en terug zal komen. Wetend dat hij nooit meer. Ik zie hem lopen, hoor hem praten, zie hem zitten, nippend aan de thee, lachend om de capriolen van de jonge katten. Ik hoor hem de vuilnisbak aan de straat zetten. Of nee, meestal hoor ik dat niet, is het al gedaan voor ik er erg in heb. “Ik heb de winterbanden besteld voor de vakantie.” Ik hoor het hem nog zeggen, zie hem nog blij vertellen hoe ze samen naar Zwitserland zullen rijden. En dat hij dan gaat skiën en zij zich vermaakt met lezen.

In gedachten bladeren we samen nog eens door het lijvige boek over Ard Schenk. En in het echt praat ik met anderen en vooral met haar om maar iets, al is het maar een fractie, te kunnen begrijpen van het waarom. Steeds meer stukjes vallen op hun plaats, maar toch blijft het gevoel “maar het had toch niet gehoeven?” overheersen. Hoelang gaat het duren, het echte aanvaarden? Komt het ooit?

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email