Nooit meer de deur uit

We zitten in de tuin, aan een luxe lunch met veel thee en smakelijke bagels. Eigenlijk zou ik al tijden geen hap meer door mijn keel moeten kunnen krijgen. Zo was het vroeger, weet ik nog. Maar nu niet meer. Nu is alles anders.

Zij smult van haar broodje, maar vooral van mijn verhalen. “Het waren zijn handen, ze gleden zachtjes over mijn rug, zijn vingers begonnen mijn spieren langzaam te bewerken. Zo heb ik minstens een half uur gestaan. Daarna reed ik naar huis.”

Ik glim, neem nog een hap en een slok en verzucht: “Deze gaat nooit meer de deur uit”.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email