Omringd door liefde

Hoezeer weet ik dat je leven in één seconde volkomen kan veranderen. En ook dat die ene seconde door de timing ervan een goed jaar ineens kan doen omslaan naar je grootste rampjaar ooit. En toch, of misschien juist daarom, durf ik nu, op 30 december, al terug te kijken op 2011 met een gelukkig gevoel. Dit was het jaar waar ik de jaren ervoor zo hard op hoopte. Een jaar met ruimte voor rust, voor genieten, voor geluk. Er ging van alles mis: mijn moeder moest nog weer een paar passen inleveren, buitenkat Trees brak haar bekken en moest drie weken in mijn slaapkamer leven, een haperende auto in het buitenland tijdens mijn eerste vakantie alleen en toen dat allemaal achter de rug was, ging ik zelf tegen de vlakte en deed ik er een paar maanden over om te herstellen.

Maar ook stond er ineens een meisje in de huiskamer dat nu deel uitmaakt van het leven hier in huis. Ik zie daardoor veranderingen in zoon, vaak mooi, af en toe lessen voor mijzelf, zoveel verschilt onze aard niet. Trees slaapt nu graag op mijn voeteneinde en vlucht bij het geringste gevaar naar binnen in plaats van weg.
Al gaat mijn moeder achteruit, door de goede zorg van Het Huis kunnen we dat delen zonder dat ik al mijn energie in verzorging moet steken. En ik kan gerust slapen, wetend dat ze omringd is door lieve, zorgzame mensen.

Eindelijk gaf ik dit jaar toe aan mijn verlangen om alleen op reis te gaan. Die reis startte toen zoon de verdween door de schuifdeuren op Edinburgh Airport. Daar stond ik, alleen. Echt lang was het nog niet, maar het bracht me precies wat ik hoopte: eindeloos leesplezier, een leeg hoofd, bijzondere ontmoetingen en ik leerde om mijn eigen gevoel voorrang te geven boven wat anderen verwachten.

Helemaal opgeladen en vol energie kwam ik weer thuis, tussen vrienden en familie. Ik startte met de uitvoering van plannen die al jaren lagen te sudderen, ik bouwde een kamer om, het ging helemaal prachtig. En toen ineens, in één seconde, ging het helemaal mis. De wereld begon te draaien en hield niet meer op. Terwijl ik op de grond zakte, naderden twee bruine schoenen. Een hand pakte mijn pols, toen mijn hoofd. Ik ben het mens met het meeste geluk op aarde: in elkaar klappen terwijl er net een dokter met chocoladetaart voorbijkomt. In paniek was ik niet, ik wist wat er gebeurde, leeg was ik wel. Volkomen leeg. Gelukkig was ik niet alleen, mijn buurvrouwvriendin was bij me, bracht me thuis, zorgde dat zoon en zijn vriendin klaarstonden om me op te vangen. Zij legden me op de bank en waren de hele nacht standby. Zelf kon ik niets meer.

In de maanden erna sloeg de wanhoop soms toe. Zou ik die kracht ooit weer terugkrijgen? De wereld bleef af en toe draaien, soms zelfs hevig. Een prachtig optreden moest ik laten lopen, congressen overslaan, en alle plannen die ik had voor het najaar moesten in de ijskast wachten op betere tijden. Intussen werkte ik zo goed en zo kwaad als het ging. En in mijn achterhoofd ontstond een plan. Terwijl ik bouwde aan dat plan, kwam mijn kracht terug. Nog niet al mijn energie, maar wel mijn kracht. En inmiddels staat het volgende plan te trappelen voor de deur. Mijn jaar is afgesloten, een nieuw jaar is begonnen. Groter dan ooit, broos, maar schitterend. Ik weet, o hoe weet ik, dat het in één seconde helemaal anders kan zijn. En met die wetenschap geniet ik van iedere minuut die ik heb, met mezelf, met de mensen van wie ik houd. En zoals iemand daarnet al heel terecht opmerkte: ik ben omringd door liefde.

2 Comments

  • Hannie Mommers

    Mooi verhaal, Ita. Ik wist niet dat je zo ziek bent geweest. Maar prachtig hoe je er mee omgaat.
    xxx

    09 Jan 2012 09:01 am
    Reply
  • Inge

    Veel kracht wens ik je toe in dit jaar 2012!

    09 Jan 2012 02:01 pm
    Reply

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email