Onder handen

Mijn lief zegt het langs zijn neus weg, nadat hij mij heeft gevraagd naar mijn agenda voor de volgende dag: “Jij moet ook veel van jezelf, op ziekenbezoek bij M, naar je moeder, naar het huis van je moeder, werken en nog meer.” Natuurlijk moet ik van alles! M ligt al een week in het ziekenhuis zonder dat ik iets heb laten horen. Naar het huis moet ik vanwege de sleutels, dat heb ik al een dag uitgesteld. En naar mijn moeder? Vanzelfsprekend! Ik ben dan toch in de buurt en bovendien heeft ze boodschappen nodig, dus die moet ik doen.

Uiteindelijk doe ik het niet. Dat werk wel, want dat moet ik per se afhebben. Maar ik kan me er maar moeizaam toe zetten en vervolgens heb ik geen tijd meer voor de rest. ’s Avonds houd ik voor het eerst sinds tijden weer eens een echt rustige avond. Computer uit, tv op de achtergrond en tijdschriften binnen handbereik. Ik blader door de “Psychologie” van een paar maanden geleden. Die moest ik nog lezen. Blijkbaar is er een columnwedstrijd geweest, dus lees ik gretig wat iedereen als bijzondere les in het leven geleerd heeft.

De winnares schrijft dat ze voorheen zoveel moest van zichzelf. En dan ze nu heel simpel het woord ‘moeten’ heeft vervangen door andere woorden, zoals ‘willen’. ‘Ik moet even boodschappen doen’ wordt daarmee ‘ik wil even boodschappen doen’. En het gekke is dat alleen al het woordgebruik het gevoel erbij veranderd heeft.
Dus nu ben ik de hele dag al bezig. ‘Ik moet nog naar, o nee, ik wil nog naar mijn moeder.’ ‘Ik moet de vuilnisbak legen, nee dat wordt: ik wíl de vuilnisbak legen.’ Ik blijf mezelf corrigeren, elke keer als ik het mezelf weer hoor doen (best handig, tegen jezelf praten, zo hoor je tenminste wat je denkt en kun je het nog eens verbeteren).

Het is waar, zo snel merk ik het al. Het voelt stukken lichter. Soms zeg ik tegen mezelf waarom ik iets wil. Dat helpt om het verplichte gevoel om te buigen naar het willen. Boodschappen doen op zich wil ik niet, maar ik wil vanavond wel graag sla eten. En dus wil ik er wel voor zorgen dat het in huis komt. De vuilnisbak legen wil ik ook niet, maar ik wil wel graag van de stank af. En ik verbaas me er ook ineens over hoe weinig energie het me kost om me tot die klussen te zetten. Want mijn ‘ik moet’- lijstje is geslonken tot nul. Mijn ‘ik wil’-lijst is iets langer.

Zo neem ik mijzelf vanaf vandaag onder handen. En ik besef dat ik daarmee terug ben bij wie ik ooit was: iemand die altijd riep ‘ik moet niks, ik doe wat ik wil’. Oef, wat was ik daar ongemerkt ver van af geraakt. Zonder dat dat moest. En al helemaal zonder dat ik dat wilde.

2 Comments

  • Emile

    Mooi geschreven, herkenbaar verhaal. Geen gedoe met woorden; lekker alledaags, praktisch NL

    Daarmee meteen herkenbaar als inzending voor http://www.levenvoordummies.nl

    04 Aug 2010 11:08 pm
    Reply
  • Ita

    Dank je! Het helpt mijzelf ook nog steeds om me dit af en toe te herinneren. Al gauw schiet ik in de “ik moet” modus in plaats van verder te kijken naar welk doel ik voor ogen heb.

    13 Okt 2010 05:10 pm
    Reply

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email