Opdat ze verliezen…

Natuurlijk gun ik het voetbalfans best dat het Nederlands Elftal wint in Zuid-Afrika. Mijzelf kan het geen biet schelen wat ze er wel of niet doen, of misschien wel, hoe eerder die toeters zwijgen, hoe liever het me is.

Maar tussen al deze gedachten zweeft een hele andere, een hele duidelijke. Heel diep in mijn hart hoop ik dat ze verliezen. Liefst al de eerstkomende wedstrijd, zelfs geen goud in zicht. Zoveel mensen zullen dan teleurgesteld zijn. Maar als ze winnen zal er één zo ontieglijk veel pijn hebben, dat dat in zwaarte volkomen opweegt tegen al die teleurstelling.

Buurman zou in Zuid-Afrika zitten nu. Met kaartjes voor de wedstrijd voor dinsdag, daar twijfel ik niet aan. En met een glunderend gezicht van oor tot oor doorsneden om alle overwinningen tot nu toe. Sport was zijn passie, maar voetbal was zijn leven. Ik heb eens in volkomen verbazing op de tribune van een voetbalkwis gezeten, waar hij de ene na de andere naam uit zijn mond liet rollen, goede antwoorden op voor mij onbegrijpelijke vragen.

Maar buurman zit niet in Zuid-Afrika. Hij zit nergens meer. Het kampioenschap was nog te ver weg om hem op de been te houden. Nu, tijdens elke wedstrijd, verspreidt zijn afwezigheid pijn. Moet je nagaan hoe hevig die zou zijn als het elftal dit keer echt zou winnen. Sorry jongens, doe er over vier jaar nog eens een gooi naar. Als de pijn een klein beetje gesleten is.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email