René

Ik blader door Schoolbank, op zoek naar een naam. Ach, nu ik er toch ben, kan ik ook wel even langs mijn oude basisschool. Nieuwe klassenfoto’s zijn er. Die wil ik wel even zien.
Nu woonde ik als kind in een kleine plaats, maar maakte daar deel uit van een nog kleinere gemeenschap. Op grond van ons geloof zaten we aan elkaar gekleefd: in de kerk, op school, op de zondagsschool, het koor en bij de jeugdclub kwam je voortdurend dezelfde kinderen tegen. En als zij het niet zelf waren dan wel hun broers of zussen en hun ouders. Zelfs feest- en toneelavonden deelden we. Een dorpje in een dorp.

Dus die klassenfoto’s zijn een feest van herkenning en een geweldige geheugentraining. Ik kijk naar de gezichten van de kinderen tweeà drie klassen onder mij en weet ze nog vrijwel allemaal. In ieder geval de achternamen. De foto op het schoolplein van klas 1 en 2 (de school was klein dus waren er alleen combinatieklassen) zal bij vrijwel niemand met trots op de schoorsteenmantel staan. Een heeft net haar tong uit haar mond, een ander staart vaag naar de lucht, een jongen is afgeleid door het bordje met 1-2 en een eindje achter hem staat een doerak iets te stram in de houding. Een meisje bijt net haar onderlip door, net als een jongetje een eindje verder in de rij. Maar dat is altijd nog een betere blik dan het jochie ernaast dat met open mond de fotograaf aanstaart.

En dan is er nog de jongen op de voorste rij. Achter zijn dikke brillenglazen heeft hij zijn ogen tot spleetjes geknepen. Toch is hij het echt, René. Soms speelden we samen en zijn ouders pasten weleens op mij als mijn ouders weg moesten. Nog één latere foto heb ik van hem en daarna houdt het op. Hij verhuisde met zijn ouders en zijn broertje. Onze ouders waren bevriend en hielden contact. Eenmaal heeft zijn broertje nog een tijdje bij ons gelogeerd. Ineens vraag ik me af of er verband was met het telefoontje dat ik ooit aannam. De moeder van René vroeg met gesmoorde stem of mijn moeder thuis was. Ik was de kamer nog niet uit toen de kreet van mijn moeder mijn haren overeind zette.

René racete met zijn nieuwe vriendjes naar huis op de fiets en keek niet uit. De automobilist had nog geprobeerd hem te ontwijken, maar René reed vol in de flank. Had hij zijn ogen toen ook zo dichtgeknepen?

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email