Terwijl hij slaapt

Liggend naast me ademt hij zwaar. Op de tv speelt Wibi Soerjadi de sterren van de hemel, althans, zo voor het oog. Het geluid staat zacht, beter is het geluid van zijn ademhaling. Terwijl ik naar hem kijk weet ik dat het onze laatste kerst is samen. Juist daarom zit ik daar, ingeklemd tussen mijn zoon en mijn slapende vader. Hij is moe, hij is op.

Dit is acht jaar geleden, in de kamer waar ik nu zit. Als ik mijn ogen sluit, zie ik hem nog liggen, houd ik nog even het beeld vast. Straks gaan we eten, wanneer hij wakker is. Onze allerlaatste kerstmaaltijd samen. Op de tv speelt Wibi maar door. Ik blader in de tv-gids. Laat deze avond maar duren, voor altijd duren.

Ik doe mijn ogen open. Het beeld is weg, maar het gevoel blijft. Het verlangen daar nog één keer zo naast hem te zitten, terwijl hij slaapt.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email