Tot in detail

Met zijn allen gaan ze morgen naar het afscheid. Het gesprek over gepaste kleding leidt direct tot de details van het ongeluk. “Hoe weet je dat allemaal?”, vraag ik. “Een huisgenoot van een vriend van een vriend vertelde het.” “Dus als het raam van die auto dicht was geweest, had hij misschien nog geleefd.” “Als hij tien minuten later van huis gegaan was ook nog”, ketst hij terug. “Of vijf seconden”, doet een vriend een duit in het zakje. “Of als de automobilist gewoon de bocht niet afgesneden had.” Onze maaltijd staat net op tafel. In mijn hoofd speelt zich een levendige film af. Mijn twijfel over of er genoeg eten zou zijn, is ineens volkomen ongegrond.

Nog even wil hij alle verwondingen kwijt en hoe de artsen strijd hebben geleverd de jongen te redden. Uiteindelijk komen we waar we volgens mij moeten zijn: hoe vreselijk moet het zijn om te beslissen dat het geen zin meer heeft wat je doet, om zo’n jongen los te laten. Maar tussen al die regels door praat hij tenminste. Want waar laat je anders al die gevoelens en gedachten die zo wreed opgewekt zijn?

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email