Tussen de middag lopen we samen naar huis

Tussen de middag lopen we samen naar huis. Eerst de straat van school uit, dan rechtsaf langs de singel, naar links de brug over en een stukje over het kerkplein. Daar gaan we soms rolschaatsen, want het plein is geasfalteerd. Zo heerlijk glad onder die wieltjes. Dan komen we langs Bol, de kleine supermarkt op de hoek, nog even de Borretweg over en dan zijn we er bijna.

We eten brood en krijgen elk een beker melk. Uit flessen, maar een paar jaar eerder nog kwam dat uit een zak. De melkboer bracht zakken melk, waar mama dan een blauw plastic kannetje voor had waar die zak precies goed in bleef staan. Aan de schenkkant werd er een grote hoek afgeknipt, aan de andere kant een kleine. Maar nu zit de melk in flessen, met van die doordrukdopjes die je heel moet zien te houden, want dan kunnen ze er weer opgedrukt worden als de fles nog niet leeg is. En die gaat niet gauw leeg, want zoveel melk krijgen we niet. Ik mag maar één beker en Betty moet er één. Elke maaltijd weer zit ze met grote ogen vol afgrijzen naar die beker te staren. Ze kauwt haar wangen vol brood en kijkt naar die beker. En ze kletst, de hele maaltijd door. Daarom duurt en duurt het maar, ook al hoeft zij maar twee boterhammen te eten.

Al haar maaltijden zijn helemaal afgemeten. Een beker melk is ook niet zomaar een beker, maar een afgemeten hoeveelheid, 150 ml. Inmiddels kan mama natuurlijk wel inschatten hoeveel 150 ml is in onze bekers. Met die melk moet ook een batterij pillen naar binnen. Ik wil haar best helpen, maar het mag niet. Ze zijn niet voor mij. Jammer, ik wil ook wel pillen. Als mama niet kijkt, krijg ik een keer zo’n grote witte. Kalktablet heet het en het ziet er uit als een heel erg lekker pepermuntje. Jammer, zo smaakt het niet. Een beetje zoetig, maar vooral saai en korrelig.

Als Betty kokhalzend haar melk en al die pillen weggewerkt heeft, mogen we naar buiten. We krijgen elk een aardappelschilmesje om grasjes weg te snijden tussen de tegels op het voorpad. Daar schijnt de zon tussen de middag, dus dat is heerlijk om te doen in de lente. We hebben een plastic bakje waar we het afval in stoppen. Samen spelen lukt niet altijd, maar zo’n karweitje kunnen we prima met z’n tweeën. Ik heb dan nog niet door hoe anders mijn zusje eigenlijk is.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email