Twee minuten

Via een slingerend bospad komen we aan bij een omhegde plaats. Een eenvoudige steen meldt: 1940 – 1945, voor hen die vielen.

Er staan al wat mensen om de heggen heen, er binnen speelt een blaaskapel stemmige muziek. Na ieder nummer volgt een hele lange stilte. Mensen praten niet of fluisteren onhoorbaar.

In de verte komen de gedempte trommels aan, ze voeren de stoet gedenkers aan. Voor de steen staan ze stil. Een paar honderd mensen in alle rust en stilte, verzameld voor een bijna woordenloze steen. De zon beschijnt ze door de bladeren en dan om klokslag acht uur zakt ze even weg in de schaduw. Alleen de vogels hebben geen besef van plaats en uur. Pas na een paar minuten verstomt hun geluid door het volkslied van de blaaskapel. Zachtjes zingen wat stemmen mee, de rest zwijgt.
Drie veteranen leggen een krans, er volgen meer kransen en bloemen. In geruisloos respect schuift een lange stoet langs de bloemen en de steen, als afscheid van hen die vielen.

Drie kwartier Dodenherdenking in een dorp dat niet alles in woorden wil vatten.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email