Uit lunchen

“Wat zitten we hier leuk!” “Zullen we hier een keer gaan lunchen?”, vraag ik mijn moeder. “Ja, dat doen we!”

En dus neem ik haar een paar weken later mee naar hetzelfde hotel. We hebben geluk en vinden een tafeltje pal aan het raam, met uitzicht op de rivier en de stad. Mijn moeder bestelt koffie, ik thee en we krijgen ieder een kaart. “Kies jij maar.” “Als we nu eens een salade nemen en een broodje en dan delen we dat allebei”, stel ik voor. “Dat is goed, maar jij moet maar kiezen hoor.” De gerechten met vis sla ik over. Daar houdt mijn moeder niet van, al hoorde ik dat ze dat in Het Huis tegenwoordig gewoon eet. Geitenkaas lijkt me voor mijn moeder ook geen slimme keuze. Ik heb geen idee of ze dat lust. Ik kan het wel vragen, maar ik ben er niet zeker van dat het antwoord kloppend zal zijn. Dan blijft vlees over op het menu. Ik haal diep adem en kies twee gerechten. Beide met vlees, waar mijn moeder dol op is.

Mijn moeder bestelt nog een kop koffie en we bespreken het uitzicht. “Daarginds stonden prachtige bomen. Jammer hoor, die hebben ze weggehaald.” “Maar nu kun je wel goed naar de stad kijken”, vindt mijn moeder. “En dat bootje, daar vaart een bootje.” “Dat is de veerpont, alleen voor fietsers en voetgangers. Zullen we daar ook een keer mee gaan? Dan nemen we de pont en lopen we een rondje door de stad. Op zondag, dan is het niet zo druk.” “Ja leuk, dat doen we een keer.”

“Wat zitten we hier mooi he?”, zegt mijn moeder. “Ik ben hier ook een keer met Anne geweest.” “Dat klopt, daar was ik bij en haar dochter ook.” Ik heb geen flauw idee of mijn moeder ook werkelijk op die keer doelt. Voor hetzelfde geld heeft ze die keer in gedachten dat we aan het tafeltje naast het onze nu koffie gedronken hebben met zijn tweeën. Wat ze met wie gedaan heeft, zit niet meer vast in haar geheugen. Sterker nog, wat ze waar gedaan heeft, zit ook niet meer vast. Ik stel me dan ook inwendig giechelend de verwarring aan het tafeltje naast mij voor als mijn moeder ineens zegt: “Ik ben hier nog nooit geweest, wat is het hier mooi. Aardige mensen ook. Hier moeten we nog eens vaker naar toe gaan.” “Ja, leuk hier he? Dat doen we zeker”, antwoord ik.

“O kijk, wat leuk, daar vaart een bootje.” “Dat is het voetveer naar de stad, mam. Alleen voetgangers en fietsers mogen mee. Kijk, er staan nu een paar fietsen op.”

De serveerster schuift in beeld, met een paar borden. Een grote met een salade en een kleinere met het broodje. Plus een extra bordje in verband met onze verdeelplannen. Mijn moeder kijkt me verontschuldigend aan. “Ik heb geen trek.” Ik schiet in de lach en kijk naar de gevulde tafel. “Dat geeft niet. Neem maar een hapje als je zin hebt.” Meteen prikt haar vork een stukje vlees op, maar daarna stopt het. “Ik hoef niet meer.” Ik begin gewoon aan de salade. Na een tijdje neem ik wat van het broodje en daarna prik ik weer groen aan mijn vork. “Het is lastig om dat netjes te eten”, mompel ik. Mijn moeder lacht. “Dat heb je nooit gekund. Het lukte je vroeger ook al niet om blaadjes netjes te eten.” Ik verbaas me. Nooit komt er meer een beeld uit mijn jeugd in har hoofd boven. Ik mag al blij zijn als mijn moeder weet wie ik ben, maar nu weet ze ineens weer hoe ik at. En het is waar, om mijn bord lag altijd voldoende voor de volgende maaltijd. Maar die verbazing duurt niet lang. “Ging Ita vandaag ook wel iets gezelligs doen?” “Ja hoor mam, die doet iets gezelligs.”

3 Comments

  • Boudewijn Betzema

    lieve Ita, het ontroert me en wat ik zo bijzonder vind is dat je er ‘leesbaar’ van kunt genieten.

    26 Sep 2013 07:09 pm ()
    Reply
  • Inge

    Pff, dit is ook weer zó herkenbaar …. Mijn vader dronk zijn koffie altijd zwart, maar tegenwoordig gewoon met melk en suiker. En als ze hem de kans geven eet hij vervolgens de hele suikerpot leeg …. Mijn vader was altijd heel netjes op zichzelf, en nu plast hij ‘gewoon’ in zijn (luier)broek …… Mijn vader was een intelligente man, hij speelt nu met spulletjes die toevallig voor hem op tafel liggen.

    27 Sep 2013 10:09 am ()
    Reply
  • Carla

    Wat herkenbaar, vooral die herinneringen die een paar seconden later weer weg zijn. Knap hoe je hiermee om gaat, en wat fijn dat je je moeder nog mee uit kunt nemen. Zeker wanneer ze in een tehuis zit, zullen die momenten voor haar kostbaar zijn. Geniet zelf ook van die momenten, ook al zullen ze anders dan vroeger zijn. Maar volgens mij doe je dat wel.

    11 Dec 2013 08:12 am ()
    Reply

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email