Wat een mazzel

“Wat heb jij een mazzel gehad!”, zei iemand gisteren tegen zoon. “Ja, ik ben hier ook heel gelukkig mee”, grapt hij terug. Eigenlijk hadden we elke dag even een foto moeten maken, juist voor de fase die nu aangebroken is: die van het trage herstel. De eerste tijd gaat het snel, na anderhalve week was het hele gezicht weer dicht en droog. Rood, dat nog wel, maar dat is op dat moment al heel erg fijn. Want de pijn is weg, het trekt niet meer zo erg en het ziet er vooral niet meer onsmakelijk uit. Sinds dat moment kijken we meerdere keren per dag of het al wat minder vurig lijkt, of er stukjes veranderen in huidkleur – wat we beslist menen waar te nemen – en wat allemaal van invloed is op de tint. De wenkbrauwen groeien weer wat aan, de wimpers ook en ik bespeur zelfs alweer een klein kuifje.

Ruim een week geleden zette zoon de schouders eronder en ging voor het eerst weer naar zijn werk. Dat viel niet mee. Acht uur lang werken met om de paar uur een nieuwe ploeg collega’s betekende heel vaak vertellen wat er aan de hand is en hoe het allemaal zo gekomen is. Stil kwam hij weer thuis. De dag erna besloot hij weer naar school te gaan en bereidde hij zich voor op eenzelfde scenario. Opgetogen zat hij die avond op de bank. Klasgenoten die erbij geweest waren hadden het allemaal al laten zien en verteld, dus niemand vroeg iets en iedereen was gewoon blij dat hij er weer was.

Gisteren ging hij voor het eerst mee op bezoek en ook toen merkten we weer: even is het onderwerp van gesprek en daarna is iedereen eraan gewend. Het valt niet mee voor iemand die er niet van houdt om op te vallen. Maar hij heeft zichzelf over de eerste schroom heengeduwd en begint nu steeds meer zijn vleugels uit te slaan. En dus kwam hij vandaag met het bericht dat hij binnenkort uit eten gaat met vrienden. Weer een stap verder: niet alleen dingen doen die moeten, maar ook dingen die leuk zijn om te doen.

Ik ben nog wel benieuwd wat voor uitwerking dit verder in de toekomst zal hebben. Het kan haast niet anders dan dat hij meer begrip en medegevoel krijgt met mensen die blijvend ‘anders’ zijn, die altijd ongewild opvallen.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email