Wat er gebeurde…

… weet ik allang niet meer. Maar we keken elkaar aan, schoten in de lach en al gauw biggelden de tranen over onze wangen. Mijn buik deed pijn van het schokken, we gierden het uit. En elke keer dat we elkaars blik vingen, moesten we alleen maar harder lachen. Onze tafelgenoten zaten er met grote ogen naar te kijken. Oneindig veel later keken we maar strak langs elkaar heen, om weer een beetje grip te krijgen.

We werkten met zijn tweeën de immense berg afwas weg. “Nee, gaan jullie maar koffiedrinken.” En nog wat later ontdeden we, diepe gesprekken voerend, een hele kamer van vele lagen behang. Bij diverse gelegenheden kwamen we elkaar weer tegen. Een paar maal reisde ik het halve land door om gewoon even langs te gaan. Ik bleef logeren, in zijn kamer zelfs, maar nooit hebben we een vinger naar elkaar uitgestoken. Wel gewild, niet gedaan.

Heel soms denk ik: als we al die signalen nu niet genegeerd hadden, hoe had ons leven er dan uitgezien? Een steek, heel even.

1 Comment

  • Mijn Vlamvast Blog

    Ita, met ontroering en gevoel van herkenning heb ik ‘zomaar’ jouw blogs mogen lezen! Waarvoor mijn dank!
    Boudewijn

    25 Apr 2012 07:04 pm
    Reply

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email