Wat u wilt

“Wat is gebruikelijk?” stelde mijn moeder steeds als wedervraag als de begrafenisondernemer vroeg wat wij wilden. Wat voor kist, wat voor kaart, hoe we de herdenking vorm wilden geven… “Wat u wilt”, was zijn antwoord keer op keer. En zo werd het ons eigen afscheid. We hadden alle tijd voor praatjes en muziek, voor het dichtschroeven van de kist, voor een zonnige wandeling naar de begraafplaats. En na het zakken van de kist was er koffie en ruimte om uitgebreid na te praten. Een mooi, liefdevol en waardevol afscheid.

Gisteren was ik er weer, om afscheid te nemen van iemand van wie veel mensen hielden. Een ongelakte houten kist, met teksten van de kleinkinderen erop en bloemen uit haar tuin. Iemand sprak, er was muziek, weer een spreker, andere muziek, een zoon vertelde, een gitaar en een bas, de herinneringen en momenten van stille gedachten regen zich aaneen. Zakdoeken knisperden. Na anderhalf uur was er koffie en koek die ze zelf had uitgekozen.

Spijtig dat onze levens elkaar maar zo kort raakten. Maar fijn dat de familie de gelegenheid gaf om zo mooi en vol afscheid te nemen. Een paar uur later pas gingen zij met de kist naar het crematorium, in stilte met haar alleen.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email