Zonen van achttien

Er komt post voor zoon (18). Hij scheurt de brief open en laat hem op tafel liggen. Vreemd, het lijkt een officieel schrijven, maar niet over studiefinanciering of zo. Andere officiƫle brieven horen naar mij gestuurd te worden, dus kijk toch maar even wat het dan is. En ja hoor, de inhoud richt zich op het gezinshoofd, niet op een knaap van achttien.

Zo was het pas geleden ook al. Er kwamen aanbiedingen , onder andere van de Postcodeloterij. Eerst dacht ik nog: welja, net achttien en dan word je al doodgegooid met aanbiedingen. Maar toen ik navraag deed bij een van zijn vrienden, bleek dat die dat allemaal niet kreeg. Die woont namelijk bij zijn vader en moeder, die dezelfde achternaam hebben als hij.

Ik krijg nu toch sterk de indruk dat de wereld denkt dat ik hok met een 18-jarige knaap, die dan, vanwege zijn mannelijkheid, meteen ook het gezinshoofd is. Dat hokken, nou ja, laat ze maar denken, maar de aanname dat hij hier de baas in huis is, stuit me behoorlijk tegen de borst.

Zouden andere moeders met zonen (zonder man) daar nu ook last van hebben? Toegegeven: de jongen wordt wel meteen voor vol aangezien. Maar verder zou ik toch graag willen dat post voor mij ook aan mij geadresseerd wordt. Het gevolg is duidelijk: deze brief belandt in de versnipperaar. Moet je er maar de goede naam op zetten. En nee, die Postcodeloterij heeft er dus ook geen aanhanger bij.

Leave a Comment

Posting your comment...

Subscribe to these comments via email